یداله رویایی در جواب سوالي از پرويز اسلامپور"كجايي شعر"
مجله ی نوشتا / شماره ۱۳/ ص۸
شعر جا ندارد اما مايه هايش در جهان غيب جا دارد، نه مي بيني اش و نه بهش دست مي زني ولي مي نشاني اش. از آن پس است كه "جا" يي روي صفحه ي سفيد پيدا مي كند، كه تازه نامش قطعه شعر است و نه خودِ شعر.
جاي شعر را ما نمي بينيم. و شعر در همان جايي كه نمي بينيم مسكن دارد، در فاصله ي بين آنچه ي بينيم و آنچه نمي بينيم، در فضاهاي بسيار كوچكي كه در پشت چيزها خفته اند، كه حجم هاي گستره ي خبال را مي سازند. راه شعر، و جاي شعر عبور از همين پاره فضاهاست. يعني شعر جا ندارد. ولي ناكجا دارد. و سوال تو (كجايي شعر) سوال بجايي است. درست ترين سوالي كه مطرح مي كني. يعني تو يهتر دريافته اي كه شعر جا ندارد، كا دارد.
براي رسيدن به آن ناكجا بايد از مقرّ چيزها بگذريم و از ظاهرشان صرف نظر كنيم. و نظر خود را صرف چيزهايي بكنيم كه در پشت چيزها زندگي دارند، و گم و نامكشوف مانده اند. كشف محوب خطر كردن مي خواهد، خطر فهميده نشدن، خطر عبور از پشت، عبور از همان پلي كه گفتي. ما براي رسيدن به كجايي شعربه "جا" دل نمي بنديم، پايبند جا نمي شويم. شاعران توانا به جا تعلق نداشته اند، آنها نيز جايي در ناكا دارند. و نا كجا، آباد از آنها است. آنها از مكان و از زمان آزادند. اهل ناكجا آبدند. كجايي شعر و چرايي آن اند. شاعران توانا هميشه ناتوانند در آنچه مي خواهند. توانا در قطعه، ناتوان در شعر. بر خلاف شاعران متوسط كه دلبسته جا و دلبسته وقت مي مانند و در جاي خود شاعران خوبي اند، راضي و محبوب. پيش آنها خواستن هميشه توانستن است.
